Skip to content

Patron grupy

Założyciel Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci: Bp Karol de ForbinJanson

Wołanie misjonarzy Dalekiego Wschodu wywołało głęboki oddźwięk w sercu żyjącego w latach 1785-1844 francuskiego bpa Karola de Forbin Jansona, który w siedem lat po mianowaniu (w 1823 r.) biskupem Nancy musiał ze względów politycznych opuścić swoją diecezję. Udał się on wtedy do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował jako misjonarz, a następnie starał się przedostać do Chin, jednakże projekt ten nie doszedł do skutku.

Widząc jak wiele dzieci jest skazanych na śmieć głodową i że dzieci te pozostają bez chrztu, Biskup Janson – po rozmowach w 1842 r. z Pauliną Jaricot, założycielką Dzieła Rozkrzewiania Wiary – zwrócił się z szerokim apelem do dzieci, aby włączyły się w ratowanie swoich zagrożonych rówieśników. Tak w 1843 r. daje on początek dziecięcej sekcji Rozkrzewiania Wiary. Ten dziecięcy udział w Dziele Rozkrzewiania Wiary zapoczątkowuje Święte Dziecięctwo, nazwane później Dziełem Świętego Dziecięctwa Misyjnego. Dzieci chrześcijańskie przez swoją codzienną modlitwę i miesięczne, zwykle groszowe ofiary zobowiązywały się do niesienia pomocy dzieciom w krajach misyjnych.Tak zaistniało w Kościele nowe stowarzyszenie dziecięce o wymiarze światowym. Jedną z pierwszych jego członkiń była Paulina Jaricot, której system dziesiątkowy, zastosowany w Dziele Rozkrzewiania Wiary, został tu zastąpiony „dwunastkami”. System „dwunastek” został przyjęty z uwagi na fakt, że Patronem Dzieła jest Dziecię Jezus, a Jezus kończy swoje dzieciństwo w wieku lat 12, gdy wybrał się z Maryją i Józefem do świątyni. Analogicznie więc do dziesiętnego systemu rozszerzania się PDRW w Dziele Dzieci „oddziały” (12 dzieci) i „dywizje” (114 dzieci) mnożą się dwunastkami. Taka pokojowa Jezusowa armia dzieci z pewnością przyczynia się w sposób szczególny do zwycięstwa Królestwa Bożego w świecie, w przeciwieństwie do organizowanych w zamierzchłych wiekach historii szalonych i tragicznych w skutkach pomysłów wypraw krzyżowych dzieci.

Gorliwy francuski Biskup zmobilizował więc armię niezwykłą. Powstało dzieło małe i pokorne… Jednakże szybko stanie się ono „potężne” i zadziwi świat.
Dorośli początkowo patrzyli na tę inicjatywę sceptycznie. Czego można oczekiwać od dzieci? Rządzący narodami, dyrektorzy banków, handlu, przemysłu, wielkich instytucji kulturalnych w sposób kategoryczny wyłączają dzieci ze współpracy w realizacji swoich planów. Podobnie patrzyli na dzieci nawet Apostołowie. Stąd też konieczne było, aby pewnego dnia usłyszeli oni stanowcze słowa Pana: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie przeszkadzajcie im” (Łk 18,16).

Parvulus natus est nobis – Dziecię nam się narodziło, powiedzą później o Misyjnym Dziele Dzieci obecni na Soborze Watykańskim I biskupi z Chin, Indii i Japonii. Kiedy zaś Pius XI w swej encyklice Rerum Ecclesiae w sposób wzruszający zaapelował na rzecz apostolstwa misyjnego, na pierwszym miejscu zwrócił się do dzieci – bo „czyż Pan może odmówić czegoś niewinnym dzieciom?”

Na krótko przed śmiercią Założyciela (w październiku 1844 r.) Dziecięctwo Misyjne istniało już w 65 diecezjach. W roku 1846 działało poza Francją także w Belgii, Austrii, Niemczech, na Węgrzech, we Włoszech i w Szwajcarii. Później w 1847 r. – w Anglii; w 1849 – w Holandii, Irlandii, Hiszpanii i Argentynie; w 1851 – w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Meksyku; w 1853 – w Portugalii, Brazylii i Peru; w 1858 – w Szkocji, Polsce i Grecji; w 1870 – w Australii i Ekwadorze; w 1879 – w Szwecji i Norwegii; w 1887 – w Kolumbii; w 1890 – w Urugwaju… i tak w następnych latach rozpoczynało swoją działalność w coraz to nowych krajach.

Dzieło ratowało miliony. W jednej tylko misji w Chinach (Kiangnan) ochrzczono w latach 1842-1922 ok. 2 miliony dzieci narażonych na utratę życia. Papież Pius XI podniósł je do rangi Dzieła Papieskiego. W encyklice Rerum Ecclesiae napisał: „Jakby z ramienia dzieła Rozkrzewiania Wiary wyrastają dwa inne Dzieła, którymi są: Dziecięctwo Misyjne i Dzieło św. Piotra Apostoła, które, ponieważ są papieskie, we wspomaganiu ich darami i jałmużną powinny mieć pierwszeństwo przed wszystkimi organizacjami o celach partykularnych.”
Mimo że Dzieło było „papieskie” i uprzywilejowane w Kościele powszechnym, jego siedziba wciąż pozostawała w Paryżu. Dopiero w 1980 r. została przeniesiona do Rzymu i odtąd znajduje się w Pałacu Kongregacji Ewangelizacji Narodów, obok sekretariatów generalnych pozostałych Papieskich Dzieł Misyjnych.

Reklamy
%d blogerów lubi to: